نبینی نصف عمرت رفته هوا

http://bia-to68.blogfa.com/

عشق را
می گویم باید این حادثه را
از نگه سبز تو آغاز نمود
عشق را

باید از زمزمه بارش چشمان تو با واژه احساس سرود
و در این قدرت دریایی تو
کشتی توفان زده را در دل امواج سپرد
به تب حادثه غرق شدن
مردن و آغاز شدن به هم آوایی قلب دو پرنده
به سبکبالی اوج دل سپردن
به شب هم نفسی
راغب پرواز شدن
آری
عشق را
باید ابراز نمود
عشق را
باید گفت

تلنگر

چه لحظه درد آوری است وقتی که تنها صدای احساس را در کویر

 گوش می کنی !ضجه های دلخراش به جان تقدیر چنگ می زنند .

انگار می شود روی تمام احساس ها با چکمه های غرور لگد زد

و در هر کوچه اقاقی را با تبر بی رحمی از پا در آورد حتی به

 یادگاری که از روزگاری دور بر شاخه هایش نوشته بی اعتنا

گذشت.می شود با صورتک به ظاهر انسان حیوان ماند ؟وبی رحمانه تر

 از قانون جنگل هم به جان ضعیف ترین درخت افتاد تا چنگال غرور را

 به پوسته نازکشان وارد کرد انگار می شود به هر لحظه ای تلنگر زد!

 اما نتوان ساکت ماند و بی احساس زندگی کرد.

سلام کلبه جنگلی یک ساله شدنت مبارک آخه یه خورده ازت خسته شدم

 ولی نمیتونم ازت دل بکنم چون کلی واست زحمت کشیدم نمیخوام

 ترکت کنم چون خیلی دوستت دارم چون با تو دوستان زیادی پیدا کردم

و تمام حرفهای دلمو پیش تو گذاشتم می خوام برای یه مدت ازت دور

 باشم ولی ترکت نمی کنم زود زود بر می گردم پیشت .

سلام به دوستان گلم در وبلاگ کلبه جنگلی از اینکه ماراهمراهی می کنید ممنونم

امروز سه مناسبت مهم برای منه

۱-روز پدر که به همه پدران زحمتکش و مردان روی زمین تبریک می گویم

ازتون میخوام قدر پدرتونو بیشتر بدونین بابا جون خیلی دوستت دارم روزت مبارک

۲-تولد حضرت علی رو به همه شیعیان و به خصوص شما تبریک می گویم

۳-تولد کلبه جنگلی عزیزم که تمام حرفای دلمو بهش زدم

   

اسمان پر ستاره ای پدر ماه شب من

ای که ذزه ذزه عشقت همدم تنهایی من

در میان دست گرمت یک سبد عشق و صداقت

رنگ چشمان قشنگت رنگ دریای حقیقت

آب دادی تا برویم خار گشتی تا ببالم

خود خدا گشتی همیشه تا نبینم من ضلالت

مثل تو شیدا ندیدم ای ستاره امیدم

ای تو تنها موج دریا بی تو بودن را نبینم

 آسمان پر ستاره ای پدر بال پر من

ای تو بهترین بهانه ای پدر زندگی من

به آخرين شعرم
می انديشـم!
که به پايانش نخواهم
کشـاند!
و رهايش
خواهم کرد
غريب و بيگانه
نو نهال!

چه کسی او را تيمار
خواهد کرد؟
آنجا که
سبزه ها لگد مال ميشوند
وصدای ناله و فرياد
خرد شدن استخوان هايشان
در زير پای انسان
هرگز به گوش
نميرسـد!

من!
به آخرين شعرم
می انديشـم!
که پايانش
نخواهم نشـاند

     پیوسته تردیدی
                    می گذاردت
                           بر سر دوراهی
                         کجا باید رفت ؟
                                      به کدام سمت
                                                      یا کدامین سو
                                                                               اما
                                                                                    راه دریا
                                                                                       می شناسد رود

تنگ غروب است
 و دلتنگی
 بسان حزن گویای حیاط مدرسه ای تعطیل
 روح را
به سوی غربت مجهولی می خواند
 و هزاران کلام ناگفته
 در هجوم یادها
 به یک آه ... بدل می شود
 تا شمع گونه
از فراز خویش
فرود اید